Sonbaharda dalda kalan tek yapraktım.
Yaralı, yalnız ve güçsüz.
Yoktu bir soranım, merak edenim,
Yalnızım, rüzgara bağlı hayatım.
Hayatın en ıssız sokağında boğuluyorum,
Kendi gölgeme mahkumum, aydınlığın karanlığında.
Sanki mükemmeldeki bir kusurum
Bembeyaz bir siyahtım, bundandı yasım.
Benim kusurum bu fani yaşamda,
Seninki ise edebi, öbür dünyada.
En ufak bir taş bitecekken bu hayatta,
Senin ateşe dayanacak ne kadar var?
Sınırsızdaki sınır olmayı amaç edindim,
Sevensizi sevmek yürek ister.
Sonradan anladım, her şeye sahibim,
Bir sevapsız, sevene küfreder.
Muzaffer Şen
