Bazen bir sınırdım yüreklerdeki,
Bazen bir soyuttum gökyüzündeki.
Kim bilir yarınlarda ne olacağımı?
Belki çürümüş ceset, belki olmayan bekleyeni.
Fazlasında gözüm yoktu, bir selam bekledim,
Adımı söyleyen çoktu, özelliğimi yitirdim.
Ne olacağım belli, bu yalan dünyanın gözyaşları,
Bir bakmışım ki aynaya etsiz bir cesedim.
Bakarsın biyogrofime, ödüllerle doludur,
"Vefat etti" diye biter, bu o efsanenin sonudur.
Adım kısırlaşmıştır, diller söylemez olur,
Beni bilen bilir, bilmeyen en berbatından uydurur.
Bu yalan dünyada artık bir şeyim yoktur.
Ne düşünecek bir akıl, ne de yazacak bir el.
Dünya değiştirirken bana gülen çok olur,
Onların öbür dünyadaki yeri lavdan sel.
Bunlar gerçek, hayat yalan olsa da,
Kimi ağlayacak kimi gülecek, gözyaşları boş olsa da.
Herkesin sonu belli, ne gerek var şimdi'ye?
Şimdisiz bir son, gerçek son olmasa da...
Muzaffer ŞEN
